Jon Rafman
Gastcurator Suzan Geldhoff stelt iedere dag een fotograaf voor die deelneemt aan Another Street View.
Wat mij blijft boeien aan straatfotografie is dat het zoveel verschillende kwaliteiten bezit, omdat je op straat zoveel uiteenlopende zaken en situaties tegen kan komen. Straatfotografie kan grappig, ontroerend, rauw, esthetisch, maatschappijkritisch zijn en ga zo maar door. Vaker wel dan niet komen er meerdere van deze kwaliteiten bijeen in één foto. Hoe je als fotograaf deze boodschap in je beeld verwerkt, hangt natuurlijk sterk af van het moment dat je kiest om vast te leggen, maar ook van bijvoorbeeld welke compositie je maakt of hoe de lichtval en het schaduwspel is.
Jon Rafman vindt zijn foto’s op Google Maps via de ‘streetview’ functie. Door deze tool te gebruiken, in plaats van een camera, beperkt Rafman zich in eerdergenoemde keuzes, met als voornaamste het moment, want deze is al – onwillekeurig – bepaald door de camera van de Google crew. Tegelijkertijd biedt het gebruik van Google Streetview oneindig veel mogelijkheden, voornamelijk qua locaties. Je hebt alleen een computer en internetverbinding nodig en je kan dag en nacht de wereld afstruinen.
Rafman weet te jongleren met aan de ene kant de beperkingen en aan de andere kant de mogelijkheden van deze nieuwe techniek. Hij weet de kwaliteiten van de straatfotografie naar boven te halen in zijn beelden, zelfs al heeft hij ze fysiek gezien niet zelf gemaakt en kon hij het moment niet uitkiezen. Het is duidelijk dat de technieken om beelden te verkrijgen sterk veranderd zijn in de afgelopen decennia, en met name ook de toegankelijkheid tot deze technieken, maar Rafman bewijst dat dit zeker niet ten koste hoeft te gaan van de kwaliteit.
Wat mij blijft boeien aan straatfotografie is dat het zoveel verschillende kwaliteiten bezit, omdat je op straat zoveel uiteenlopende zaken en situaties tegen kan komen. Straatfotografie kan grappig, ontroerend, rauw, esthetisch, maatschappijkritisch zijn en ga zo maar door. Vaker wel dan niet komen er meerdere van deze kwaliteiten bijeen in één foto. Hoe je als fotograaf deze boodschap in je beeld verwerkt, hangt natuurlijk sterk af van het moment dat je kiest om vast te leggen, maar ook van bijvoorbeeld welke compositie je maakt of hoe de lichtval en het schaduwspel is.
Jon Rafman vindt zijn foto’s op Google Maps via de ‘streetview’ functie. Door deze tool te gebruiken, in plaats van een camera, beperkt Rafman zich in eerdergenoemde keuzes, met als voornaamste het moment, want deze is al – onwillekeurig – bepaald door de camera van de Google crew. Tegelijkertijd biedt het gebruik van Google Streetview oneindig veel mogelijkheden, voornamelijk qua locaties. Je hebt alleen een computer en internetverbinding nodig en je kan dag en nacht de wereld afstruinen.
Rafman weet te jongleren met aan de ene kant de beperkingen en aan de andere kant de mogelijkheden van deze nieuwe techniek. Hij weet de kwaliteiten van de straatfotografie naar boven te halen in zijn beelden, zelfs al heeft hij ze fysiek gezien niet zelf gemaakt en kon hij het moment niet uitkiezen. Het is duidelijk dat de technieken om beelden te verkrijgen sterk veranderd zijn in de afgelopen decennia, en met name ook de toegankelijkheid tot deze technieken, maar Rafman bewijst dat dit zeker niet ten koste hoeft te gaan van de kwaliteit.
kop.nu