Museum Le Secet: Het ideale museum: 'Zonder Titel, Afdeling 1'
17 APRIL T/M 21 MEI
Sinds vorig jaar is er in KOP een echt museum op schaal gehuisvest; Museum Le Secet. Dit museum is van buitenaf te bekijken en daardoor 24/7 geopend. De expositie in het museum wisselt regelmatig. Museum Le Secet is een museum voor hedendaagse kunst met de hoofdvestiging in 's Heer Arendskerke in Zeeland. Le Secet wil graag een positieve impuls geven in het denken over actuele hedendaagse kunst. Samenwerken, uitwisselen en inspireren is het uitgangspunt.
Voor deze expositie heeft Ramon van de Werken een miniatuurversie gemaakt van het ideale museum. Het heet ‘Zonder Titel , Afdeling 1’. Het is een museum op de schaal 1: 20, dat gevuld is met werk van verschillende alter ego’s. Deze ‘andere ik-figuren’ met namen als Johan Tijssen, Berbera Scherp, A. Rijkers, Hendrik Hoogers, Lambert Roessing, Lubbert Mansveld, Aaltje Takken en Catharina Sprager, zijn – volgens de kunstenaar – de mensen die in hem wonen. Het zijn ook de mensen waar hij ten dele op leunt en waar hij ten dele ook mee af moet rekenen, dag in, dag uit.
Het onderhuidse conflict in dit ideale museum wordt ook verpersoonlijkt door de drie schijnbaar argeloze bezoekers van dit modelmuseum. Hun houdingen en uitdrukkingsloze manier van omhoogkijken verraden vooral twijfel en aarzeling. Ze weten niet wat ze er van moeten denken. Op deze manier wordt de ideale situatie – en daarmee het model zelf – voortdurend ondermijnt door haar tegendeel. De bezoekers van dit miniatuur museum zijn overmand door onzekerheid.
Het werk ‘Zonder Titel, Afdeling 1’ is een radicale update van het geschilderde ‘Museum voor Moderne Kunst’ van Ramon van de Werken uit 1977. In dit deels twee en deels driedimensionale werk, dat hij met behulp van familieleden en vrienden uitvoerde, verschijnt het museum als een soort kunstwarenhuis, compleet met een echte sok van een fictieve vertegenwoordiger. Ook dit ideale museum (op de schaal 1 : 1) kent zijn eigen bezoekers. Maar anders dan in ‘Zonder Titel, Afdeling 1’ zien zij de wereld nog als een vrolijk consumptieparadijs. De getoonde werken in ‘Het Museum voor Moderne Kunst’ lijken vreemd, maar de algemene atmosfeer is zonnig en optimistisch. Anno nu lijkt dit optimisme verdampt te zijn. De getoonde dingen – de miniatuurwerken van de alter ego’s – lijken vertrouwd en zelfs stereotype, maar de sfeer is gespannen, om niet te zeggen unheimisch.
Voor deze expositie heeft Ramon van de Werken een miniatuurversie gemaakt van het ideale museum. Het heet ‘Zonder Titel , Afdeling 1’. Het is een museum op de schaal 1: 20, dat gevuld is met werk van verschillende alter ego’s. Deze ‘andere ik-figuren’ met namen als Johan Tijssen, Berbera Scherp, A. Rijkers, Hendrik Hoogers, Lambert Roessing, Lubbert Mansveld, Aaltje Takken en Catharina Sprager, zijn – volgens de kunstenaar – de mensen die in hem wonen. Het zijn ook de mensen waar hij ten dele op leunt en waar hij ten dele ook mee af moet rekenen, dag in, dag uit.
Het onderhuidse conflict in dit ideale museum wordt ook verpersoonlijkt door de drie schijnbaar argeloze bezoekers van dit modelmuseum. Hun houdingen en uitdrukkingsloze manier van omhoogkijken verraden vooral twijfel en aarzeling. Ze weten niet wat ze er van moeten denken. Op deze manier wordt de ideale situatie – en daarmee het model zelf – voortdurend ondermijnt door haar tegendeel. De bezoekers van dit miniatuur museum zijn overmand door onzekerheid.
Het werk ‘Zonder Titel, Afdeling 1’ is een radicale update van het geschilderde ‘Museum voor Moderne Kunst’ van Ramon van de Werken uit 1977. In dit deels twee en deels driedimensionale werk, dat hij met behulp van familieleden en vrienden uitvoerde, verschijnt het museum als een soort kunstwarenhuis, compleet met een echte sok van een fictieve vertegenwoordiger. Ook dit ideale museum (op de schaal 1 : 1) kent zijn eigen bezoekers. Maar anders dan in ‘Zonder Titel, Afdeling 1’ zien zij de wereld nog als een vrolijk consumptieparadijs. De getoonde werken in ‘Het Museum voor Moderne Kunst’ lijken vreemd, maar de algemene atmosfeer is zonnig en optimistisch. Anno nu lijkt dit optimisme verdampt te zijn. De getoonde dingen – de miniatuurwerken van de alter ego’s – lijken vertrouwd en zelfs stereotype, maar de sfeer is gespannen, om niet te zeggen unheimisch.
kop.nu